Wędrowniczko!






Witaj na podstronie zawierającej różnego rodzaju materiały, między innymi z technik harcerskich czy metodyczne. Jest to miejsce, z którego możesz czerpać wszelkiego rodzaju wiedzę harcerską czy inspiracje na zbiórkę - lub po prostu dowiedzieć się, jak taką zbiórkę zorganizować. Zapraszamy do przeglądania i komentowania - wszelkie uwagi są bardzo istotne!

Informacje o Żołnierzach Wyklętych

komentarzy: 0

Żołnierze Wyklęci

 

Żołnierze wyklęci, to żołnierze którzy po rozwiązaniu AK w 1945r. nie złożyli broni. Walczyli oni za Polskę w latach 1945 – 1963. Polski powojenny, podziemny, niepodległościowy i antykomunistyczny ruch partyzancki, stawiający opór sowietyzacji Polski i podporządkowaniu jej ZSRR, toczący walkę ze służbami bezpieczeństwa ZSRR i podporządkowanymi im służbami w Polsce.

 

„Wojna się nie skończyła {…}.

Nigdy nie zgodzi się na inne życie, jak tylko w całkowicie suwerennym, niepodległym i sprawiedliwie urządzonym Państwie Polskim {…}. Daję wam ostatni rozkaz. Dalszą swą pracę i działalność prowadźcie w duchu odzywania pełnej niepodległości Państwa.”

Gen.bryg.Leopold Okulicki „Niedżwiadek”

 

 

Skąd przydomek „Żołnierze wyklęci”?

Rekrutujący się w większości z Narodowych Sił Zbrojnych (ale również AK i innych organizacji) Polacy nie pogodzili się z powojennym losem Polski i próbowali walczyć z okupantem. Według PRL-owskiej propagandy nie byli to żołnierze, lecz „leśne bandy” czy „zaplute karły reakcji”, stąd przydomek „żołnierze wyklęci”.

 

Walka zbrojna.

Akcje większości oddziałów podziemia antykomunistycznego były wymierzone w oddziały zbrojne UB, KBW, MO, ale nie tylko. Likwidowali oni także donosicieli, którzy wydawali ich w ręce komunistycznych organizacji.

 

Pogrzeb Janusza Michalaka ps. Janosik i Zbigniewa Grodzkiego ps. Czarny z oddziału Hieronima Dekutowskiego ps. Zapora. Rok 1946, okolice Lublina

Co się stało gdy ktoś wpadł w ręce UB?

Żołnierze wyklęci bardzo często wiedzieli, że wpadną w ręce wroga. Najczęściej próbowali sobie wtedy odebrać życie ,jednak nie zawsze się to udawało. Kiedy wyklęty dostawał się w ręce UB próbowano dowiedzieć się od niego jak najwięcej. Podczas przesłuchań był bity, szantażowany i poniżany. Czasem człowiek nie wytrzymywał tych katuszy i wydawał swoich kolegów lub umierał z powodu obrażeń. Kiedy żołnierz miał stanąć przed sądem, dostawał adwokata z urzędu. Zadaniem tego adwokata nie było bronienie, lecz po prostu „udawanie”, że coś robi. Kiedy sąd odczytywał wyrok każdymógł napisać list z prośbą o ułaskawieni do Bieruta.

Niestety on zazwyczaj rezygnował z możliwości ułaskawienia„bandyty” (jak nazywało Żołnierzy Wyklętych). Karę śmierci wykonywano poprzez strzał w tył głowy lub powieszenie.

 

Sprawcy mordów

Najlepiej, aby sprawcami byli ludzie:

  • Młodzi
  • Niewykształceni
  • Bezwyznaniowi
  • Bezideowi
  • Robotnicy lub chłopi
  • Polacy

 

Żołnierze wyklęci na Kresach Wschodnich

Podziemie niepodległościowe aktywnie działało na przedwojennych ziemiach polskich włączonych oficjalnie w 1945 do ZSRR, szczególnie na ziemi grodzieńskiej, nowogródzkiej i wileńskiej. Wśród oddziałów podziemia operujących na tym obszarze był m.in.: oddział płk. Macieja Kalenkiewicza „Kotwicz”, cichociemnego, dowódcy Okręgu Nowogródzkiego AK, oddział ppor. Czesława Zajączkowskiego „Ragnera” walczący w Nowogródzkiem, oddział por. Jana Borysewicza ps. „Krysia”, „Mściciel”, oddział ppor. Anatola Radziwonika „Olecha” operujący na ziemi lidzkiej, oddział ppor. Mieczysława Niedzińskiego „Mena” walczącego na Grodzieńszczyźnie. Jednym z ostatnich polskich żołnierzy czynnie walczących na Kresach był Hryncewicz ps. „Bogdan” pochodzący spod Lidy. Został ujęty w sierpniu 1953 i później zamordowany.

 

Represje NKWD i bezpieki

NKWD i bezpieka walczyła z konspiracją niepodległościową podstępnymi metodami. Już w 1945 roku po aresztowaniu Jana Mazurkiewicza ps. „Radosław” utworzono tzw. Centralną Komisję Likwidacyjną AK. „Radosław” zwrócił się do AK-owców z apelem o ujawnienie się i skorzystanie z amnestii. Była ona jednak podwójnym oszustwem – nie dość że obiecywała „łaskę”, mimo iż żołnierze AK nie popełnili przestępstw przeciwko narodowi, to jeszcze ubecy mieli tajną instrukcję, by ujawniających się AK-owców po ich ewidencji „internować i odosobnić”. Zebrana w toku przesłuchań wiedza posłużyła do późniejszych represji wobec ujawnionych i dotarcia do osób nadal prowadzących walkę.

Wiarołomne obietnice, groźby i tortury bezpieki okazały się główną bronią w walce z dowództwem antykomunistycznego podziemia. I Zarząd WiN pojmano, gdy szef Departamentu Śledczego MBP Józef Różański obiecał aresztowanej kurierce Emilii Malessie, że nikomu nic się nie stanie. Kurierka natychmiast podjęła próby interwencji, domagając się dotrzymania umowy i uwolnienia ujawnionych przez nią żołnierzy podziemia, ale nie przyniosło to żadnego skutku. W 1949 roku w akcie protestu i rozpaczy popełniła samobójstwo. Aresztowany prezes I Zarządu WiN Jan Rzepecki, mimo iż krytykował Jana Mazurkiewicza, zawierzywszy gwarancjom śledczych MBP o nierepresjonowaniu ujawnił wszystkich swoich współpracowników i nawoływał do ujawnienia się pozostałych członków WiN-u.

Również szef IV Zarządu WiN podpułkownik Łukasz Ciepliński został zmuszony torturami i obietnicami do zdekonspirowania współpracowników. Po likwidacji IV zarządu UB utworzyło w ramach operacji Cezary fikcyjny V Zarząd WiN, którego głównym celem była dezinformacja wywiadów zachodnich.

 

 

Oddziały w liczbach

W największym okresie działalności organizacja liczyła 25-30 tys. ludzi.

 

Po amnestiach niestety likwidowano ich jak najwięcej. Po 1947r. ilość odziałów drastycznie spadła, co ułatwiło UB i innym organizacją wyłapywanie „Leśnych band”.

 

 

Żołnierze Wyklęci, o których warto wiedzieć

 

Rotmistrz Witold Pilecki                 

        Bohater, o którym powinno się mówić wiele.

Witold Pilecki ps. „Witold”, „Druh”- ur. 13 maja 1901 w Ołońcu, zm. 25 maja 1948 w Warszawie.


 Rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego,

współzałożyciel Tajnej Armii Polskiej, żołnierz Armii Krajowej, więzień i organizator ruchu oporu w KL Auschwitz. Autor pierwszych na świecie raportów o Holokauście, tzw. Raportów Pileckiego.

         
 Oskarżony i skazany przez władze komunistyczne Polski Ludowej na karę śmierci, stracony w 1948. Oskarżenie anulowano w 1990. W 2006 otrzymał pośmiertnie Order Orła Białego, a w 2013 został awansowany do stopnia pułkownika.

 

 

 

Major Zygmunt Sendzielarz „Łupaszka”

 

        Ur. 12 marca1910 w Stryju, zm. 8 lutego 1951 w Warszawie. Major kawalerii Wojska Polskiego i Armii Krajowej. 

Dowódca 5 Wileńskiej Brygady 
AK.

        Schwytany 30 czerwca 1948r. Przez UB. 2 listopada 1950r. Skazany na wielokrotną karę śmierci. Zamordowany 8 lutego 1951r. W więzieniu na Warszawskim Mokotowie.

       Tymczasowe miejsce pamięci w Kwaterze na Łączce na Powązkach.



Hieronim Dekutowski „zapora”

 

        Ur. 24 września 1918 w Dzikowie, zm. 7 marca 1949 w Warszawie

Pułkownik, żołnierz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, cichociemny, dowódca oddziałów partyzanckich AK, DSZ i Zrzeszenia WiN, harcerz.

        Schwytany 16 września 1947r. przez UB, przechodził okrutne śledztwo. 7 marca 1949r. zamordowany w Warszawskim więzieniu. Wraz z 6-ma jego byłymi żołnierzami.

 






Danuta Siedzikówna „Inka”

          Ur. 3 września 1928 w Guszczewinie, zm. 28 sierpnia 1946 w Gdańsku. Sanitariuszka 4. szwadronu odtworzonej

na Białostocczyźnie 5 Wileńskiej Brygady AK, w 1946 w 1. szwadronie Brygady działającym na Pomorzu.

         Aresztowana przez to, że wiedziała gdzie znajduje się oddział Łupaszki. Zginęła dwa tygodnie przed

osiemnastymi urodzinami.

 

 



Cześć ich pamięci!!!!

   

Bibliografia:

Dodaj nowy komentarz

Kreator www - przetestuj za darmo